|
SNIFFIN' GLUE
Bob Dylan'ı herhangi biri kadar severim ne çok fazla fakat iki berbat fikrinden dolayı da saygı duyarım; birincisi, 45 devir plaklara ekstra süre eklemesi, ikincisi ise plaklarının için de sözlerin yeraldığı sayfalardan dolayı. Bu tam Bob'a göre birşey moda dünyasını eğlendirmek için ekstra vakti olması. Kökleri daha önceleri atılmış olsa da 1968-1975 arasında radyo kanalları, dalkavuk kıyafetleri ve şatafatlı isimleri ile Supertramp, Emerson Huntley and Palmer ve Yes gibi zırvalıklarla doluydular. Bu gruplar adamın gerçekten canını acıtırlardı, bu tip grupların bateristleri genelde kocaman bir gong'a sahiptir 'bir müziğin kötü olacağının ilk işaretidir bu gong' ve koca konser salonlarında, tüm biletlerin satıldığı, saatlerce süren işkence gitar soloları ve barbürat almış denizci kıyafetli şov kızlarının aldığı hilkat garibesi rock şovlarıdır bunlar. Neyseki 1976 yılında adını hatırlamadığım bir müzik dergisinde New York, Queens'ten 4 gencin oluşturduğu bir çetenin, ağzı bozuk gürültülü ve hızlı bir müzik yaptıklarını duydum. Elbette Ramones albümü çıktığında edinmiştim bile. "Judy is a headbanger", "Loudmouth", "Blitzkrieg bop", "Now i wanna sniff some glue"... Ramones, bu yüzden moron konular hakkında çok zekice sözler yazma konusunda bir numara olmuştur. Ortalıkta amcalarından kalma flarlarıyla dolaşan hippilerin yanında dahi olmak o kadar da zor olmadı. Ramones, yapıştırıcı firması Carbona ile ilgili bir şarkı yaptığında ve bu şarkı sonradan yasaklanınca sanıyorum Sniffin glue fikri doğmuştu zira şarkılar, içimlik-sıçımlık sürelerde ucuz ev sitili üretiliyordu.
"Sniffin' Glue başıboş gençliğin seçimi haline geldi. Ramones'un tüm şarkı sözlerini başka nerede bulabilirdiniz ki?"
John Copper Clarke
“Ben Sniffin’ Glue’yu insanlar okusun diye yazmadım, yazması kolay olduğu için yazdım”
MARK P.
Sniffin' Glue fanzinine başladığımda 1976 Haziran ayıydı ve ileride ne kadar etkiliyici ve önemli bir hal alacağı hakkında en ufak bir fikrim de yoktu. Daha önce buna benzer birşey asla yapmamıştım, fikri ilk olarak ortaya attığımda oldukça iğrenç gözüküyordu, galiba şu an bile öyle.
Punk ortaya çıkmadan önce ben de diğer tüm müzik dinleyicileri gibiydim. 1957'de doğdum, 1970'lerin ilk yıllarının rock'n roll klişeleri gençliğimin soundtrack'i denebilir. İlk gittiğim konser heralde Beach Boys'du sanıyorum 1971 yılı falan sonra her fırsattta konsere gitmeye başladım.Tam bir müzik manyağıydım tümparam plak ve konserlere gidiyordu. Babamın "Şu gürültüyü kapa!" diye bağırması hala kulaklarımda. Nick Kent ve Mick Farren gibi NME dergisi yazarlarını takip ediyordum. O zamanlar bu dergi çok modaydı. Glam rock severdik- David Bowie, T.Rex, Roxy Music vs. Punk yıllarımda dahil hayatımda en berbat giyindiğim yıllardı...Bu dönemde ailemle devletin bize tahsis ettiği Güney Doğu Londra'da Depford'da ki bir apartman katında yaşıyordum.
Çevremde sadece skinhead'ler ve soul'cular vardı, birçok kez 'top' gibi göründüğüm için dayak yemiştim burada. Zamanımın çoğu Soho'da ki plak dükkanlarında geçerdi. En iyi arkadaşım Steve Micalef'i okuldan tanıyordum o da bana Sniffin' Glue'yu çıkartmamda yardım edmiştir. Sounds dergisi her sayısında poster verirdi Steve tüm odasını bu posterlerle kaplamıştı ve benden daha ucube bir tipti. 1974 yılında Glyns Bank bankasında çalışmaya başladım zaten o sıra tek şansım fabrik aya da bankaydı. annem babam çok memnunhlardı elbette ama ben sıkıntıdan patlıyordum tüm diğer çalışanlar birer beyinsiz morondular.
Punk Rock için durumum çok açıktı, sıkıntıdan ölen bir memurdum, müziği seviyordum, fakat olaya nasıl dahil olacağım konusunda hiçbir fikrim yoktu.
Rock müziği Punk çıkmadan önce tamamen bir saçmalıktı, her zaman fan kitle ve müzisyenler arasında bir duvar vardı büyük yapay bir sirkti ortada dönen muhabbet. Grup üyeleri nedense bir şekilde olağanüstü görünürdü insanların gözünde. Birçok kez gruplara girmeyei denemiştim, kim yapmamıştır ki heralde? neyse durum 1975'e geldiğimizde değişmişti. "Pub-Rock" müziği; Feelgood, Eddie and the hot rods gibi gruplarla çıkıştaydı. Bunlar mahalli gruplardı ve ulaşması hiç de zor değildi hani kaf dağında yaşamıyorlardı. Nashville, Dingswalls, the Hope & Anchor, o dönemin punk gruplarının çalabileceği mekanlardı (emin olun birçok sex pistols kartpostalınınız bu barlardan birinde çekilen bir fotograftandır) ve elbette Marquee - enerjik müzik çalan bir avuç alan.
1976'nın ilk aylarında çıkan NME dergisinin bir sayısında, New York'ta bir Punk-New wave akımı olduğundan bahsetmişler CBGB ve Max's Kansas City gibi köşe başı publarının punk gruplaraına yataklık etmesiyle ilgili bir makale işte...New York Punk akımı hakkında önceki bilgilerim Velvet Underground, Andy Warhol ve Patti Smith'in yeni çıkan albümüydü elbette ex-velvet John Cale idi. Entel işi ama hoş şiirsel denemeler gibiydiler. Ama yine de beni ilk yakalayan grup her zaman Ramones olmuştur.
Ramones'un albümünü import almıştım ve o da beni adeta uçurmuştu. Daha önce bundan daha ilgi çekici birşey dinlememiştim.
Şarkılar sadece 2 dakika uzunluğundaydılar ve uhu koklamak gibi sözlerden bahsediyorlardı. Baseball sopaları, elektrikli testereler ise diğer konular elbette. "Blitzkrieg Bop" ve "Beat on the Brat" şarkılarını kim unutabilir ki? Onlar korkunç hızlı, basit gitar riffleri ve yine basit bass-davul ikilisiyle çalıyorlardı. Orjinal Amerikan punk' 60'ların garage müziğinin yüksek temposu gibiydi hafif biraz The Seeds, Nazz and the 13th Floor Elevators gibiydiler. 1976'da punk sanki gökten zembille inmiş bir icat gibi bir anda türemişti sanki hiçbir yerden teşrif etmiş gibiydi.
Haziran 1976'nın başlarında Ramones alt grubu The Flamin' Groovies ile birlikte İngiltere'ye çalmaya geldi. Onları Roadhouse'ta izledim. Enerjileri inanılmazdı. Konserde aynı kafadan elemanhlar olan Shane Mc Gowan ve Brian james ile tanışmıştım. Brian yeni grubundan sözetmişti adı The damned'mış. O andan sonra bu insanların niye kendilerine punk dediklerini düşündüm ben de bir parçası olmak istiyordum büyük birşeyin parçası. Ramones konserinden sonra Rock on'da çalışan elemana bu New York'lu gruplarla ilgili bir dergi yok mu diye sordum zira İngiliz basını olaya duyarsız kalmıştı ve sadece New York'tan çıkan Punk dergisini biliyorduk. O dalgasına sen kendin yapmaya başla dediğinde zaten aklımda fikirler oluşmaya başlamıştı. Eve gider gitmez dergi için ilk satırları yazdım "Sniffin glue -and other rock'n'roll habits." isim elbette Ramones'un şarkısından etkilenmeydi ve eğer birşey bu yeni müzik akımını tasvir edecekse bu uyuşturucunun en ucuz şekli olmalıydı...ve dergiyi metdana getirirken bu yeni akımın temellerine sadık kalmasına dikkat etmeliydim yani oldukça basit olmalıydı. sadece basit bir daktilo ve grafik vs başlıklar içinse ispirtolu siyah bir kalem yeterliydi. Oldukça çiğ olmuştu ama punk'ın mesajını da en iyi şekilde veriyordu. Bir şekilde d.ı.y etiğini ileri sürüyordu ama zaten yapabileceğimin de en iyisi buydu yalın olan. İlk sayı tamamen Ramones fan dergisi gibiydi ayrıca Blue Oyster Cult gibi sevdiğim gruplarda vardı içinde. Dergiyi tamamlayınca kız arkadaşım Louise, çalıştığı şirketteki Xerox makinesinde çoğlatımı gerçekleştirdi. Onları alıp Rock On plak dükkanına bıraktığımda 50 kadar kopyam vardı. Daha sonra dükkandakiler dergilerin parasını verdikleri gibi 50 tane daha sipariş etmişlerdi. Ayrıca Rock On diğer yerlerdeki dükkanlara dergimi dağıtmayı da üstlenmişti. 1976 Ağustos ayında artık Sex Pistols, Vibrators, Damned ve Stranglers konserleri olmaya başlamıştı bile. Dergi de ilgi çekmişti çünkü punkların ulaşabileceği yegane yayım organıydı o dönem. Sonra bir arkadaşım beni tuttuğu gibi 100 Club'taki punk festivaline Sex Pistols'ı seyretmeye götürdü işte hayatım o gün tamamen değişti. Herkes çok harikaydı Souxie, Sid Vicious, Westwood... "sen sniffin glue'yu çıkartan çocuk musun?"
1977 ... Milat ... Sıfır yılı...
Clash'in 1977 şarkısını bilirsiniz "Elvis, Beatles veya Rolling Stones yok 1977 yılında" zira Johnny Rotten, Pink Floyd tshirt'ü üzerine çoktan "nefret ediyorum" yazarak sokağa çıkmıştır çünkü. Ramones'un hızlı, sert, 3 akor müziği tüm dünyayı ele geçirmiştir... Sergeant Pepper çıkalı 10 yıl, Ziggy Stardust çıkalı 5 yıl anca olmuştu. Biz hiçbirşey bilmiyorduk ve sadece Punk'tan önce gelmiş müziklerin korkunç olduğunu birkaçının olmadığını söylemek istiyorduk. Warner Bros çizgi filmlerini hazırlayan Chuck Jones'a sormuşlar " çizgi filmleri çocuklar için mi yoksa yetişkinler için mi hazırlıyorsunuz?" onun cevabı da punk'ın cevabına benzer niteliktedir. "Hayır! Onları kendimiz için yapıyoruz." daha komiği o dönem 78-79 gibi özellikle bizden birkaç yaş küçük olmalarına rağmen sadece punk müziğinden başak hiçbir fikri olmayan bir gençlik ortaya çıkmıştı bu da 1977 yılının geçmişi silip hayatı tekrar başlattığının en belirgin örneğidir bence. Biz içimiz buruklasa da çocukluğumuzun soundtrack'ini öldürüp yerine hep birlikte yepyeni birşey koymuştuk yani bu sevgilinizi öldürmek gibiydi. Bazen eskiden kestiğim Melody Maker küpürlerine bakıyorum da "Meğer Johnny Rotten Hawkwind seviyormuş!", "Mark P.'yi Greatful Dead T-Shirt'ü ile görmüşler" gibi başlıklarla karşılaşıyorum. Bizim kendi kitlemizin önünde kredi kaybetmemizi istiyorlardı. Müzik basını çağın her zaman gerisinde kalmıştır elbette onlar kaybedecekleri bir savaşta çirkef oyunlar yapıyorlardı zamanla hızla düşen trajlarına dayanamayarak Johnny Rotten'ı kapak yapmak zorunda kaldılar. Tükürdüklerini yaladılar yani! Biz hiçbirşeyi saklamadık ama ister istemez şöyle bir durumda oluştu hani punk'a dayanan eskiler Iggy Pop, Mc5 veya Velvet dinlemek cool bir durumken, Emerson, Lake and Palmer'ı elbette dinozor ilan etmek zorunda kalmıştık çünkü...
Diğer ilginç bir konu ise 70'lerde İngiltere'de sadece aylık bir rock dergisi olan Zig Zag fanlara hitap ediyorlardı. Neyseki NME daha sonra da sniffin glue çıktı bize göre Melody Maker sadece saçmalık doluydu bahsettiğim dönemde video klip fikri daha ortaya atılmamıştı MTV daha yayında değildi. Top Of The Pops saçmalığına mahkum bir İngiltere idi bu. Glue'nun bir sayısında "punk gruplarını 4. kanalda göremezsiniz, daha çok fanzin yapılsın istiyoruz çıkın ortaya ve isyan edin dedik... marketleri, otobüs duraklarını punk yazısı saçmalıklarla doldurmalarını önermiştik bir ay içinde Londra'da boş duvar tabela kalmamıştı. Punk mikrop gibi yayılıyordu.
O dönem ki başarımızı kısaca anlatmak gerekirse, 1977’den önce kötü görünümlü, normal insanların duymak istemeyecekleri berbat konulardan bahseden hatta çalamayan gruplar asla plak anlaşmaları yapamazlardı. Şu an bir plak anlaşması yapamıyorsanız kendinizden utanmanız gerekir zira punk 1977’de sizin adınıza tüm tabuları kırmıştır. Punk anlaşılmaz olmanın hatta nefret edilmenin keyfini yaşamamızı sağlamıştı. Bana hep sorarlar punk bitti mi? Vs bence “Clash’in CBS ile anlaşma imzaladığı gün punk ölmüştür” endüstri herşeyi ele geçirmiş alt-kültür kültür haline gelmiştir. Clash’in Amerika turnesinde The Who’nun destek grubu olduğunu öğrendiğimde derginin sürmesinin anlamsız olduğunu farkettim. Clash’in elbette tüm albümlerini aldım dinledim ama bu başka birşeydi artık Sniffin Glue’ya gerek kalmamıştı bu kısa zamanda o bahsettiğim tüm gruplar artık New York Times’ta deahi görebileceğiniz gruplar haline gelmişlerdi.
_________________
ortodoks punk a gel
2014 dünyanın sonu
boÅŸ bu iÅŸler
punk mtvde olmazsa internete ne arar
sokakta donmalı kış günü
|
