Türk Punk Forum

John Zerzan'ın Gelecekteki İlkel kitabından alıntı...

http://yabanil.net/?p=138

YABANIL

yavaÅŸ yavaÅŸ okuyaraktan cevap veriyorum;

diyor ki: "MaÄŸara sanatındaki hayvan figürleri, çoÄŸu zaman akıllara durgunluk veren bir canlılığı ve natüralizmi içermelerine raÄŸmen, aynı dönemde ortaya çıkan heykel sanatı, örneÄŸin pek çok yerde rastlanılan “venüs” kadın heykelleri, oldukça yetkinleÅŸmiÅŸti."

akıllara durgunluk veren ne demek? natürelizm ne? louvre müzesinde oturmuş sanat eleştirmeni ağzıyla neyi eleştiriyor? ayrıca mağara resimleriyle venüs heykelleri aynı dönemde çıkmamıştır. birbiriyle ilgisi olmayan toplumların farklı dönemlerinde verdikleri eserlerdir. tarihsel olarak aynı tarihe rastlamış olmaları kaba bir tesadüftür. ama zaten bu karşılaşmada neyi anlatmak istediğini kesinlikle anlamadım.. akıllara durgunluk hebelübe.. peh!

diyor ki: "Bir diÄŸer çarpıcı husus da, ilk sanata iliÅŸkin “sempatik büyü” ya da avcılık teorisinin, doÄŸanın tehditkâr olmaktan çok cömert olduÄŸunu gösteren yeni kanıtlarla birlikte çürütülmüş olmasıdır."

doğanın tehditkar değil de cömert olduğu kanıtlanmış!!! yetiş hanım çocukları topla da afrikaya pikniğe gidiyoruz. tehditkar.. cümert.. böylesi duygusal kelimelerin yanında bir de kanıt. buna mantıkçılar KAYPAKLIK derler. alıyo eline teorisini.. ondan sonra da işine gelen sanat tarihçisini KANIT kabul ediyo, işine gelmeyeni çürütülmüş biliyo. ben bu konuda okuduğum hiçbir şeyde; sanat hakkında KANITLANMIŞ denebilecek teoriler görmedim.

bir kere duyumsal mutluluk ne demek? ilkel zamanların mutlu zamanlar olduğunu düşünüyosan, ağzından çıkan her kelime tutarsızlıktır. çünkü dil modern zamanın dilidir. mutluluk kelimesi mağaradan çıktıktan çok çok sonra bulundu. bu heriflerin neyi savunduğunu neyi istediğini gerçekten anlamıyorum. temizce özet geçebilecek olan varsa anlatsın lütfen.

sanat başkalarında aynı olanı anlatır. ağacın, kuşun böceğin gerçekliğiyle alakası yoktur. görme duyusunu mükemmelleştirme bilmemne gibi amaçları da yoktur. natürmort akımı biteli çağlar oldu. modern zamanlarda sanat; içgüdüden uzaklaştırmak şöyle dursun, içgüdüyle barıştıracak tek şeydir. mutluluk... onu bilmiyorum. insanların mutluluktan daha başka şeyleri var.

sanattan önceki düşünsel yaşamdan nasıl sözediyor anlamıyorum! o zaman maymunlardan fazla düşündüklerine dair kanıt olarak baltaları fln, yani sadece işe yaradığı için üretilen şeyleri gösteriyor. maymunlar da cevizleri oldukça uzaktaki düz büyük kayalara taşır, onların üzerine koyar; oraya da başka bir uzak yerden getirdikleri daha ufak taşlarla cevizleri kırarlar. al sana alet edevat. balta yapan insanın düşüncesi, nitelik olarak değil, yalnızca nitelik olarak maymundan farklıdır. onun mutluluğu da, maymunun mutluluğudur. onlarda zaten MUTLULUK diye bir kavramın olup olmadığını bilemezsin, iddia edemezsin. çünkü bu zaten soyut bir kavramdır. sürekli bahsettiğin "ruhsal çöküntü" de aynı şekilde, neyin ruhu neyin çöküntüsü... tabi çok ciddi olarak; "maymunlar gibi yaşamak, bizim gibi yaşamaktan kat kat iyidir." denilebilir. ama bunu içten inanarak söyleyecek kişinin; yapacağı tek tutarlı hareket tek kelime daha etmeden dağa kaçmaktır.

devam ediyorum..

diyor ki:
"eğer zevk her türlü kısıtlamadan kustulsaydı, ortaya çıkacak sonuç sanatın anti-tezi olurdu"

dünyanın hiçbir döneminde, hiçbir insansının, ve sanmam ki hiçbir hayvanın zevki kısıtlamasız olmamıştır. hatta her zaman fazla fazla kısıtlanmıştır. tabii zevk dediğimiz de ne oluyorsa.. benim burda kastettiğim, güzel yiyecekler yiyip çiftleşmek. bunlar bile her hayvanda imkanlarla sınırlıyken; bu abimin mantığına göre, sanatın varolması zorunlu.

zaten niçe cevabını yeterince vermiş;
"gerçek bizi çürütmesin diye sanatı icra ediyoruz."

gerçek ne ki amına koyum. peşine düşülecek bir ideal mi?

sanata hayır diyor, ama totalde baktığınızda bütün yazısı koca bir şiir. metaforlar.. duygusal içerikli cümleler..

yau bütün derdi resimle zaten.. ona sataşmak daha kolay. kuşun köpeğin resmini yapıyolardı. bu taklitti; insanı gerçeklikten uzaklaştırırdı. sonra kuşu böceği de bıraktılar, boş boş şeyler çizmeye başladılar terbiyesizler.

müzik konuşalım bir de. ne kuş sesi, ne de dalga sesinin taklidi. "o da aslında önceden kuş sesinin melodisiyle, dalga sesinin ritminin birleşimiydi, müzik resimden çok daha önce yabancılaşmıştı. onu bırakın kuş seslerini dinleyin" diyorsa... daha da diyecek hiçbirşeyim kalmadı. silmeye çalışıyor; silmeye çalışırken de kalem kullanıyor. dolayısıyla ancak karalama yapabiliyor.

yaa deli olacam "yaşamaktan" bahsediyolar adamlar... bütün yaşadıkları söylediklerine ters. hayatımıza sahte diyip en sahte hayatı yaşıyolar. dedikleri yaptıklarını hiç tutmuyor. ulan ben burada her ne diyosam; yarın biri, orda öyle ahkam kesiyodun; şimdi burada niye böyle kaypaklık yapıyosun diyemez. "sıraları kır, okulları yak" demiş üniversitede okuyor.. ulan okulu bırakacak kadar cesaretin olsun bari, o kadarını esirgeme kendinden. bu kadar sahtekarlık, bu kadar ibibiklik olur.

TC'ye de karşıyız ama kimlik kullanıyoruz..sömürüye de karşıyız ama sömürü üzerinden elde edilmiş malları tüketiyoruz...ve daha bir sürü şey...nedir yani peygamber mi olalım...anarşist olmak özgür olmak, sistemden kopmuş olmak değildir. aksine varolan sistemi yıkmaya çalışandır. yani sömürü var diye baskı var diye anarşistiz. ve buna direniyoruz diye anarşistiz. yoksa biz gökten zembille inip bu sistemden koptuğumuzu iddia etmiyoruz. aksine bu sistemi yıkmayı iddia ediyoruz. bu bir devrim kurgusudur...öyle peygamberlik yapmak anarşistin değil misyonerin işidir.

bütün bu şiirden ne çıktığını açıklamamışsın ama. sistemi terketmesen de en azından kenarında dur diyorum. tc'ye karşıysan(bu da bi acayip laf) başın belaya girmesin diye kimlik taşırsın. ama devlet memuru olmazsın en azından. en azından ONUN İÇİN çalışmazsın.

üniversiteye devam etmek; kabul edersin ki nitelikçe de nicelikçe de, cebinde bir kimlik kartı taşımakla yanyana koyulabilecek gibi değil. biri cebinde taşıdığın 2 gram, diğeri her gün zamanını ve aklını verdiğin iştir. bu yapılan gidilmiş, çizilmiş yollardan gitmek basbayağı; sistem diyorsan da, sistemin yolundan yürümekten daha fazla hizmet edilebileceğini düşünmüyorum.
sömürü üzerinden elde edilmiş mallar.. diyosun; tamamıyla katılmıyorum. yapılacak şey; ayağına ayakkabı gerekiyorsa, uygun bir tane almaktır. spor ayakkabılar, hayatımız için çarıktan ve mesten iyidir. ama 2şer tane almazsın, reklamlara bakmazsın. bu düzen içinde beğenmediğin herşeye olabildiğince az katılmak, ortak olmaktır. ama; nasılsa bu sistemden çıkamayacağız, napalım... ünüversteyi bitirip bir uygun bir işe girelim, bi yandan da sistemi yıkmaya çalışırız... mı diyoruz?

en son yazdığım mesaja kendini savunmak için cevap vermişsin. ötesi anca kişisel bok atma olur. geri kalanına diyecek birşeyin var mı? linkini verdiğin bu yazının hiçbiryere varmadığını ve saçmalıktan ibaret olduğunu söylüyorum. sebepleri de önceki 3 mesajda yazıyor. anarşi isteyen misyoner olsun, dağa çıksın demiyorum. ama böyle bir ne olduğu belirsiz bir ilkelliği savunuyorsan, peygamberlik yapıyorsundur; ilkel insanın mutlu olduğunu nereden çıkarıyorsun?
yazı şöyle bitiyor:
"Böylece, oyun, yaratıcılık, bireysel ifade ve otantik deneyim işte o zaman yeniden filizlenecektir."
hangi oyun? hangi yaratıcılık? bahsedilen ilkellikte, soyutlama olmadan benim bildiğim yek oyun itişme ve güreşmedir. yaratıcılık da kavram olarak soyutlamayı içerir. almış belirsiz uyduruk bir gelecekten haberler veriyor. MESİHLİKten başka birşey yapmıyor. bütün yazının şiir ve propaganda şeklinde olması da bundan.

aslında kendimi savunma amaçlı yazmış sayılmam çünkü zaten üniversite de okumadım...ayrıca bu sistemden kopuş martavalıyla bir çok anarşistin kaçışı teorize etmesi çağımızın ümitsizlik kültürünün bir göstergesi olarak görüyorum...bu anlamda bu gibi eleştiriler (yani ilkelciysen ormana git, anarşistsen şunu yap bunu yap gibi) bu eğilimin bir parçası...elbette ki anarşistler bu sistemin bu kültürün içerisinden çıkmış insanlardır. hatta eğitim karşıtı bu gibi eylemlerde öğretmenler de olacak..bizim amacımız ideallerimizi hayallerimizi sadece kendimiz yaşamak değil, kitleleştirilen "kitlelerin" de arzuladığımız özgürlükçü yaşama ulaşabilmeleridir. ve bunun için bu sistmein alt ve üst tüm yapısını yerlebir etmek gerekiyor. bu bir devrimdir. anarşistlerin devrimi hemn şimdi istemeleri mümkündür ve bu yüzdendir ki anarşistler tarihte diğer otoriter devrimcilerden ayrılmışlardır. yarattığımız örgütlenmeler bir kaçışı değil bizim dışımızdaki insanları da içerisine alabilecek bir potansiyeli de taşımalıdır. aksi taktirde anarşistler marjinal kalmaya ve içinde patlamaya devam edecek. şimdiden hayatlarımızı devrimcileştirmek, askere gitmemek vs. gibi kişisel önceliklere göre belirlenebilecek konuda kişiler insiyatfi alırlar. ve herkes kendi önceliklerine ve seçtikleri alanlara göre mücadele ederler. ama bu demek değil ki bir şiddet yanlısı bir vicdani redcinin dayanışma eylemine katılmayacak...veya bir öğretmen eğitim karşıtı bir eyleme katılmayacak... bunu istemek anarşinin toplumsallaşmasının da önüne geçmek istemek anlamına gelir.

karşımızda manyak bir makine varken, gündelik yaşamdaki devrimcileştirmeyle kendimizi avutmak bizzat sistemin yapmamızı istediği bir şey. böylelikle toplum parçalarına ayrılarak sistem algısı yok edilebilecek ve insanlar evcilleşecek..işte bu bela anarşinin de ensesinde. kendisini "anarşist ahlakçılık" üzerinden var eden bir bela...

bizim derdimiz insnalığı ve doğayı her geçen gün kıyamete sürükleyen bu makineyle, ve onu yok edebilecek olan "bizle" dünya üzerindeki her bireyledir...eğer ben mükemmel katıksız bir anarşist olabilseydim zaten o andan itibaren kendime anarşist demeyi bırakırdım. dediğim gibi anarşizm gökten zembille inmedi. ve taa ki bu sistem yerle bir olana dek, çelişkiler içerisinde varolmaya devam edeceğiz. ama kendisini ben bu sistem içerisinde pür anarşist olarak yaşayacam diyenlerin aslında nasıl eylemsizliğe sürüklenmeye ve zamanla kendi düşüncelerini bile sorgulamaya başladıkları da ortadadır.

bence en iyisi mi bu gereksiz tartışmaya girmeyelim..yani bırakın birinin kimlik taşıması, çalışması, cart curt yapması gibi magazinel işleri de bu toplumu nasıl harekete geçirebileceğimizi düşünelim. anarşiyi anarşist olmayan bu dünyanın tüm fertlerini yok edip sadece anarşistlerin yapacağını düşünmüyorsak tabii..

tamam o zaman.. söyle aklında bişey varsa söyle; toplumu nasıl harekete geçireceğimize ilişkin?

fanzinlerini, yeraltı yayınlarını okuyanlar zaten bu işe meyilli adamlardır, bu yayınlara ulaşmak bile zordur. pank müziği hiç saymıyorum bile. uyduruk bir fasafiso, ergen eğlencesidir.

bu sistem içinde pür anarşist yaşayacam diyenlerin kendilerini sorguladıkları nereden ortada oluyormuş? kim koymuş onu ortaya? bu sistem içinde "olabildiğince" anarşist yaşayacam diyen varsa? istediğimizi ortaya atıp "bu ortadadır" ben de o zaman ortaya bunu koyuyorum buyur; "anarşiyi bu düzende yaşamak hiçbir şekilde mümkün değildir, anarşist devrimi hemen şimdi istemeliyiz!" diyenlerin her zaman eli boş kaldığı ortadadır. oldu mu? olmadı. senin dediğin de olmadı.

elbette öyle bir formül elde olsaydı şimdi burada bunları konuşuyor olmazdık ama deneyerek bulacağız inşallah...ama en önemli derdimiz zaten bu...yoksa istersek anarşiyi yaşarız ama ormanda yaşayabiliriz ancak. giydiğin kıyafetten yürüdğün yola kadar sistemin içerisine batmış bir ortam olan kentte bunu yapmayı düşünmek matrixi gerçek dünya zannetmektir.

sonunda senin cevaplanmamışlarınla benim cevaplanmamışlarım karşı karşıya kaldılar... zaten bu başlığa da bizden başka bakan yoktur. zahmet edip linkteki yazının sonuna kadar sabreden olacağını da sanmıyorum.

neyse bu sanatı sikim konusu içime dert oldu biraz.. düşündüm, hakkaten sanatı sikim mi? diye.. aklıma takılan bazı noktalar var. yazı bir mükemmelleştirmeden bahsediyor. ve bu aralar müzik dünyasında en önemli şeylerden biri "clarity"dir. yani temiz, doğru vurgularla, net çalmak. gitarın akordunun düzgün olmasından öte, tonunun da dolgun olması.. davulun akordunun ıvır zıvırının aynı şekilde. şimdi bunlar sanatı daha da yapay, daha da insanlıktan uzak bir yere taşıyor. çoğu müzisyen denecek adamlar beste yapmaya ayırdığı zamandan çoğunu gitar tonuyla uğraşmaya ayırıyor. ve kazanan, el üstünde tutulan bestekarlar değil, bu temiz müzisyenler oluyor. fakat bütün bunlar genel olarak "sanat"la yaratıcılıkla ilgili değil. kitle iletişimi ve 2. elden yorumculukla ilgili... yani sanatı zaten bu aralar saf olarak görmüyoruz. önce teybi televizyonu görüyorz. bunlar olunca da kafa karıştırmak daha kolay.

ha öte yandan savunmam için; bu sistem içinde bırak "pür anarşiyi" herhangi bir şekilde "anarşi"yi yaşadığımı iddia etmedim.